تا رسيدن به محمد ( ص ) و يك بار گرويدن به او كه مزد ديگرى دارد . و بعضى گفته‌اند : به واسطهء صبر بر كتاب اول و كتاب دوم و ايمان به هر چه در آنها است . و گفته‌اند : دو مزد براى صبر بر دين و بر آزار كفار و تحمل مشقت « و دفع كنند به خوبى بدى را » گفته شده يعنى به سخن خوب سخن زشتى را كه از كفار شنوند پاسخ دهند و گفته‌اند يعنى با كار خوب كار بد را دفع كنند و گفته‌اند : يعنى با علم ، جهل و نادانى جهال را دفع كنند و يا آنكه با مدارا شرّ قوم خود را دفع كنند ، و اين معنى از امام صادق ( ع ) هم روايت شده است . من مىگويم : طبق اين خبر گويا آيه در بارهء جمعى از مؤمنان از اهل كتاب نازل شده كه به محمد ايمان آوردند در باطن و از ترس قوم خود ايمان خود را نهان داشتند براى تقيه و دو بار مزد به آنها داده شده ، يك بار براى ايمان به محمد و يك بار براى صبر بر تقيه . تقيه ، همكارى با مخالفان است در انجام امور دينى براى حفظ جان و آبرو و زيان مالى كه بر ترك آن مترتب شود و چون در آن زمان از طرف حكومت مخالف وقت بسيار سخت‌گيرى بوده و شورش‌هائى وجود داشته است كه به هر بهانه‌اى مردم را تعقيب مىكردند و بىرحمانه مىكشتند و به زندان مىافكندند امام با اين بيان بليغ لزوم تقيه را اعلام كرده است ، و مجلسى ( ره ) گويد : مقصود اين است كه از شدت وضع زمانه ثواب تقيه به برابر اعمال ديگر است و به عبارت ديگر ايمان آنها كه به عنوان تقيه كار كنند ده برابر تارك تقيه است . قوله « الا في النبيذ » مجلسى ( ره ) - گويد در كتاب طهارت در حديث زراره بيايد كه من در سه چيز تقيه نكنم از احدى ، در شرب مسكر و مسح بر خفين و متعه حج ، و براى آن چند توجيه شده : 1 - خود زراره در دنبالهء اين حديث گويد : فرموده من تقيه نكنم ،